De steile klim en diepe val van Elvis Presley

45 jaar na het overlijden van Elvis Presley brengt de Australische filmmaker Baz Luhrmann het icoon weer tot leven. ‘Elvis’ is een helderend spektakel verteld door de ogen van Presleys verguisde manager Colonel Parker.

Vroeg in de film ‘Elvis’ zien we een 19-jarige Elvis Presley (prachtig vertolkt door Austin Butler) op een podium verschijnen in Louisiana. Hij is opvallend uitgedost, met een knalroze wijd pak, een zwart hemd, zwart-witte lakschoenen, een vette kuif en een streepje mascara. Het publiek, allemaal tieners en twintigers, weet niet goed wat te denken van die verschijning.

‘Ga naar de kapper, boterbloempje!’ doet iemand de zaal lachen. De jonge muzikant laat het gelach verstommen en barst vervolgens uit in een stomende versie van ‘Baby, Let’s Play House’. De wiegende heupslagen met hij zijn gitaarspel en partij begeleidt, worden onthaald op een onbedwingbaar gegil.

Of het effectief ooit is gegaan, valt te betwijfelen. Maar regisseur Baz Luhrmann is ook niet uit op de definitieve waarheid. De scène – en de hele film – wordt verteld door de ogen van een man die het leven van de King of Rock ‘n Roll een bepalende wending zou geven: Colonel Tom Parker. Voor veel Elvis-fans was hij een machiavellistische manipulator, maar Luhrmann wil dat nuanceren. ‘Ik vind Parker een fascinerende figuur. Het buiten kijf dat hij niet gezond was voor het laatste deel van Elvis’ carrière, omdat hij een donker geheim met zich meedroeg en daarom staat elke buitenlandse tournee afblokte. Terwijl Elvis niets liever wilde dan een nieuwe uitdaging. Toen werd hun relatie een giftige en destructief huwelijk.’



Het is eigen aan onze natuur om te luisteren naar iemand die een grote show opvoert, ook al vertelt hijs. Zolang je je er maar goed door voelt.

Baz Luhrmann

Regisseur ‘Elvis’

Maar dat is niet het hele verhaal, Luhrmann heeft teen. Parker duwt publiek met de neus op een waarheid die we misschien liever niet willen: als we iemand tot icoon verheffen, kunnen we er niet genoeg van krijgen, ook al gaat die persoon kapot. ‘Toen Elvis stierf, was Parkers eerste reflex meer platen te bestellen’, zegt de cineast. Dat kan je gruwelijk vinden, maar het publiek wilde wel effectief die platen. We zijn zo dol op onze iconen. We eisen telkens weer een volgende plaat van een volgende film, en we willen dat ze eeuwig jong blijven. Maar ze zijn geen goden, ze zijn mensen. Ik zeg niet dat Parker gelijk heeft. Ik wil gewoon het debat voeren. De kijkers mogen zelf wat ze ervan denken.’

De essentie

  • ‘Elvis’ is het levensverhaal van een van de meest invloedrijke culturele iconen van de 20ste eeuw.
  • Regisseur Baz Luhrmann (‘Romeo + Juliet’, ‘The Great Gatsby’) huppelt 2,5 uur door het leven van de King of Rock ‘n Roll.
  • Net als in ‘Moulin Rouge!’ vertaalt Luhrmann de energie en de impact van zijn centrale figuur in een wervelstorm van beeld en geluid.
  • De film kiest Presleys beruchte en enigmatische manager Colonel Tom Parker als verteller.
  • Met zijn vette accent en dikke lagen make-up springt Tom Hanks in het oog als Colonel Parker, maar de ster van de film is Austin Butler als Elvis.

Colonel Parker, die in de film wordt gespeeld door een nauwelijks herkenbare Tom Hanks, is ook om een ​​andere reden, relevant voorstel voor de cineast. Hij maakte eerst carrière als circuspromotor, een blije verkoper die de mensen alles kan wijsmaken. ‘Zulke figuren weten hoe je iemand een rad voor ogen moet draaien’, stelt Luhrmann. ‘In een circus is dat geen probleem. Daar weet je dat je om de tuin wordt geleid, en het maakt deel uit van het plezier. Alleen zie je dat soort karakters meer opduiken in het echte leven en ervaringen van de goedgelovigheid van mensen zonder doel of hoop. Het is eigen aan de menselijke natuur om te luisteren naar iemand die een grote show opvoert, ook al vertelt hij leugens. Zolang je je er maar goed door voelt.’

‘Elvis’ is een traditioneel drama over de opkomst en ondergang van een held, en Luhrmann het met de ongelooflijke drive die we kennen van ‘Moulin Rouge!’ en ‘Romeo + Julia’. Met een mix van visuele vondsten, virtuoze montage, overweldigende muziek en goede archiefbeelden schetst de film een ​​plastisch beeld van wie Presley was, waar hij vandaan kwam, waar hij zijn ontwikkeld heeft gekregen, welke impact hij heeft gehad, en hoe het zo dramatische fout is afgelopen.

De vraag is dan van die uitkomst te voorkomen. ‘Ik weet het niet’, geeft Luhrmann toe. ‘Ik heb onder anderen Michael Jackson en Prince, en die worstelden er ook mee. Als ze niet op het podium stonden en die intense liefde van het publiek gevoel, kampten ze met allerlei kwaaltjes, waarvoor ze medicijnen namen. Net als Elvis. Alleen was Michael Jackson een familieman en had Prince zijn vrienden. Elvis bekocht zijn roem met diepe eenzaamheid. Hij had het gevoel dat hij alleen speelde als hij optreden.’

Leave a Reply

Your email address will not be published.