Gruwen om lekker smerige ziekenhuis-tv

Je bent geopereerd, komt net uit je narcose, en dan staat Rachel Hazes naast je bed. Nee, het is geen hallucinatie, dit is de werkelijkheid van BN’ers in het ziekenhuis (woensdag, SBS6). Bekende Nederlanders hebben een poosje stadium in een ziekenhuis uitgevoerd. BN’ers in het ziekenhuis volgt een bekend reality-concept: goden van het amusement dalen af ​​naar het mensendal en daar aan den lijve hoe zwaar gewone arbeid is. In dit geval hebben ze aanvankelijk een ziekelijvenkeer en lichaamssappen. Later zien ze hoe nobel en mooi het werk in de zorg is.

Dit tweede seizoen is een sneller gemonteerd dan het eerste, resulterend in het stadium van weerszin, een snel giechelend oefenen op poppen voorbij is. Alleen cabaretier Philippe Geubels ziet nog even op tegen mensen wassen, maar ook hij vindt snel zijn draai. Presentatrice Natasja Froger is sowieso sterk in hevig meeleven. En Kamerlid Caroline van der Plas (BBB) ​​drukte kordaat een hevig bloedende won dicht ook ze nooit ander heeft gedaan.

Het was weer een lekker avondje medische tv; van de uitvinding van de covid-vaccins tot de vibrator die naar binnen schoot in de endeldarm van een jonge vrouw genaamd Brittany. Dat laatste gebeurde in Vast (TLC), een realiteitsprogramma dat is aan voorwerpen en weefsels die vastzitten in het menselijk lichaam. Lekker smerige tv Dr. Pimple Popper) waarin de camera rondkijkt in gehoor, neusholtes en aarsdarmen, en dan inzoomt op de viezigheid die uit hengelen komen. Vast bevat onder meer een insect dat zit in een oor, en een naaldhak in de oogkas van een vrouw. Maar het leukste zijn natuurlijk de rectaal ingebrachte objecten. In de eerste aflevering is dat de dildo die uit Brittany’s linkerhand gleed, maar de artsen noemen ook bierflesjes, de arm van een pop, kerstversiering.

Zoomende medicijnmannen

de Amerikaanse documentaire Hoe overleef je een pandemie? (NPO2) laat in een ronkende stijl zien hoe in een recordtijd van elf maanden drie vaccins tegen Covid-19 werden ontwikkeld. Flitsende beelden van labs en productielijnen worden afgewisseld met zoomende medicijnmannen. Zo zie je de vaccinatiebaas van het geneesmiddelenbureau FDA thuis in zijn kelder vergaderen, met een grote teddybeer op de achtergrond en vier blikken havermout onder zijn laptop. Het is een ontroerend moment als het eerste vaccin is goedgekeurd en de vrachtwagens uit de magazijnen rijden. Triomf van de medische wetenschap.

Maar dan zijn we op de helft van de documentaire. De toon verandert. Als de vaccins zijn ontwikkeld, nemen achterdocht, hebzucht en egoïsme het over. De distributie loopt spaak en rijke landen toekomstige hun vaccins met andere landen te delen. Gedurende de film zie je op een teller het aantal covid-doden loopt naar 5 miljoen. Eén miljoen daarvan waren volgens de film te voorkomen als de vaccins eerlijk verdeeld waren.

Het meest indringende gedeelte toont de Grieks-orthodoxe priester Paul Abernathy, die met een team vrijwilligers de pandemie in een arme zwarte buurt van Pittsburgh te lijf gaat. Onder de zwarte bevolking vallen de hardste klappen. Als het vaccin er veel is, is het veel in de buurt het te nemen. Dezelfde instanties die hen aan hun lot overlieten, zo legt de priester uit, komen nu zeggen dat ze zich moeten laten vaccineren. Dat komt niet aan.

Door de belangen op de beleidsmakers en farmaceuten komt de eerste helft van de film wat blij en verder over persoonlijk. In de gedeeltes met de orthodoxe strijd krijgt de strijd tegen corona een menselijk gezicht, en zie je dat de pandemie veel bestaande problemen heeft, als armoede, ongelijkheid en racisme.

Deze rubriek wordt tot 25 april door diverse auteurs geschreven.

Leave a Reply

Your email address will not be published.