Het onnodige Lightyear laat zien dat er niet altijd een reden is om ‘beyond infinity’ te gaan / beoordelingen

In 1995 kreeg Andy, in de film Toy Story, een stuk speelgoed dat is gebaseerd op zijn favoriete film. Zo begint Lichtjaar, in een wit-op-zwart beginscherm dat besluit: “dit is die film”. En daarmee is dit Toy Story-spinoff/prequel/oorsprong verhaal meteen al verwarrend. Wil je over de échte Buzz Lightyear gaan? Nee. Gaat het over Buzz voordat hij bij Andy kwam? Nee. Het gaat over een fictief personage dat de basis was voor een ander fictief personage.

Het is daarom maar het beste om de link met Toy Story een beetje te vergeten. Die is eigenlijk eigenlijk ook helemaal niet. Natuurlijk vindt de Toy Story-fan een verwijzingen naar die filmserie, maar eigenlijk is Lichtjaar gewoon een soort van ruimte-avontuur over één of andere ‘space ranger’. Als Buzz uit die eerdere films was gebaseerd op een filmheld, wie was dan die filmheld?

Lichtjaar vertelt over de uiteindelijke van een ruimteschip dat niet meer kan vertrekken van een planeet waar zelfs een tussenstop is gemaakt, omdat het kristal dat wordt gebruikt als brandstofcel beschadigd is. De Space Ranger Buzz Lightyear (Chris Evans) is één van de volgende onderdelen en ook de testpiloot voor de vliegtuigen die nieuw ontworpen brandstofcellen kunnen worden getest. Hij wordt de snelheid van het licht proberen te bereiken, dus zijn tijdverloop vertraagt ​​voort vooruit in de tijd brengen zijn collega’s tussen levens voortbouwen en decennia doorbrengen op de planeet. Wie zien alle mooie gebeurtenissen mist en uiteindelijk voor wat uiteindelijke keuzes komt te staan ​​in de toekomst kan worden genoemd.

Na vier Toy Story-films (en een paar shorts) zou je denken dat filmstudio Pixar zo goed klaar is met deze franchise. Dat dachten we immers na de derde film ook al. Met deze enigszins vergezochte spin-off leek het initieel ook een leuke nieuwe insteek werd gevonden; neem een ​​bekend personage en bedenk daar een verhaal omheen dat iets origineels vertelt, met natuurlijk het bekende Pixar-kwaliteitssausje.

Lichtjaar had echter net zo goed niet over Buzz Lightyear kunnen gaan en kunnen zijn door een mindere animatiestudio. Dan was de teleurstelling wat minder erg geweest. Want niets in deze film wijst erop dat Pixar echt een goede reden had om dit verhaal te vertellen. Niets is echt origineel, van bouwt personages op die we in ons hart kunnen sluiten, zoals we van de studio gewend zijn. Lichtjaar is een film zonder hart, een verzameling sciencefictionmomenten die zijn geleend uit decennia aan andere ruimtefilms.

Lightyear: Izzy, Mo, Darby en Buzz

Het gegeven dat Buzz de levens van zijn vrienden en collega’s mist omdat hij verder de toekomst in schiet is er echt een mooi verhaal omheen gebouwd had kunnen worden. Het heeft potentie, maar regisseur Angus MacLane, ooit begonnen als animator voor speelgoedverhaal 2, Kiest ervoor om juist dat onderdeel van het verhaal letterlijk en figuurlijk voorbij te schieten in een montage. Nu heeft Omhoog ook een dergelijke montage, maar dat was niet eens mooie tranentrekker. In Lichtjaar lijkt zo’n enorme gebeurtenis bijzaak. En het is ook niet ook later in het bleek dat er iets nog veel belangrijke speelt speelt; er wordt nog een manier gevonden om de ‘held’ Buzz een schurk te geven om het tegen te nemen, maar ook daar vinden we weinig origineels van onmisbaar. Het is duidelijk dat hier de link met Toy Story (ja, het is dood gaan schurk) de belangrijkste motivatie was.

leerde kennen Lichtjaar laat Pixar zien dat ze op hun best zijn als een sterk centraal idee van een film, in plaats van een geforceerd idee om een ​​link te hebben met een populaire franchise. Na decennia geweldige animatiefilms weten we dat de studio het in zich heeft om een ​​ruimtefilm te maken die doet, maar dit “is niet die film”.

Leave a Reply

Your email address will not be published.