‘Ik wil de wereld niet noodzakelijk mooier maken’

Haar atelier in Gent oogt knus en lekker vol. Tussen de half afgewerkte schilderijen vind je keramiek, textiel, zelf ontworpen maskers, dozijn met boeken en spullen opvolging ze inspiratie put. De Gents-Peruviaanse kunstenares Shirley Villavicencio Pizango (1988) schildert snel en spontaan. Ze maakte de twee jaar furore met stille portretten en intieme evens. De warme kleuren, de lome roest die de geportretteren uitstralen: ze zijn beddrieglijk. Vaak kantelt de sfeer naar vervreemding, weemoed en gemis.

Villavicencio Pizango, SVP voor de vrienden, gegroeid op in een dorp in het Amazonewoud. Op haar achttiende zocht ze haar vader op, die in Gent had een nieuw gezin gesticht. Niet bij hem vond ze een warm nest, maar bij plusouders die haar liefdevol opvingen. Met haar halfbroer Manolo ontwikkeling ze een band, die aan bod komt in het werk van de jongste drie jaar. Ze vormen het onderwerp van onvoltooide poëzie, haar solo tijdens Art Brussels.

Wat maakt Manolo zo bijzonder voor u?

‘Manolo is geboren in Equatoriaal-Guinea, woont sinds zijn tweede in België en worstelde zich door zijn studieproblemen. Ik heb mij lang over zoom ontfermd. Omgekeerd is hij trots op wat ik doe, hij wil niets liever dan voor mij poseren.’

‘Hoe je vrouwen afbeeldt, dat houdt mij bezig. Als trotse, zelfbewuste mensen vooral. Niet sensueel of als exotische figuren’


Shirley Villavicencio Pizango

Schilderes

‘We waren altijd heel dichtbij. Ik weet hoe het zich voelt om een ​​donkere huidskleur te hebben – hijzelf heeft er niet echt een band mee, dat maakt het ook zo moeilijk. Hij ziet zichzelf als iemand van hier, zijn kleur is zijn stigma.’

‘Daardoor, en door zijn autismespectrumstoornis, blijven mensen in een bepaald hokje steken. In een reeks werken schets ik zijn evolutie en maak ik ze bespreekbaar. Ik zie hem niet als anders, wel als iemand met andere mogelijkheden. Intussen heeft hij een baan en is hij klaar voor de wereld, denk ik. Maar zoals de titel al vastgelegd: Manolo is als een partituur, als onafgewerkte poëzie.’

Zonder het echt zo te plannen werden portretten van vrienden en bekenden uw thema.

‘Ik maakte portretten van mensen met wie ik mij identificeerde, welke huidskleur ze ook hebben. Pas later ontwikkelt ik welke woorden spreekt. Ik vertrek van het persoonlijke en autobiografische, om zo het veelomvattende op te zoeken. Het is geen droomwereld die ik maak, maar mijn eigen wereld. We hebben al genoeg vormende filters, die ons een ideaalbeeld voorhouden. Ik wil de wereld niet noodzakelijk mooier maken. Hoe saai zou het zijn als we er allemaal hetzelfde uitzagen.’

Shirley Villavicencio Pizango: ‘Ik voel verwantschap met Picasso en Matisse.’ Liza François

‘Ook hoe je vrouwen afbeeldt, houdt mij bezig. Als trotse, zelfbewuste mensen vooral. Niet sensueel van als exotische figuren. In Olympia achter het model verwijs ik daarnaar. Ik toon niet de liggende, naakte Olympia van Manet, maar geef, in de vorm van een zelfportret, de zwarte vrouw achter haar de hoofdrol.’

Je werk is al ‘verraderlijk onbevangen’, roept het uitgedrukte gevoelens op.

‘Ik ben een praatvaar, schat honderduit. Maar rond mijzelf en mijn schilderijen hangt een aura van melancholie. De leegte die ik aanbreng, de witte vlekken: ze zichtbaar maken.’

‘Mijn werk vertrekt vanuit intuïtie, niet vanuit een concept van praktische opleiding. Titels geven een extra lading: achter het vrolijke gaat vaak iets heel anders schuil. Het linkt mij met de Europese kunst in het algemeen en de Belgische kunst in het bijzonder, dat spel met taal en betekenis.’

U bent een laatbloeier, die pas laat een gevolgd gevolgd.

Kijk niet naar het verdriet dat achterbleef2021. Geukens & De Vil

‘Ik ben nu vijf jaar bezig, maar ik wou al kunstenaar worden rond mijn twaalfde. De maatschappij in Peru laat dat niet toe: je toekomst wordt bepaald door je familie, en die zien je liever als dokter van advocaat. Pas in België, eerst aan het Kask en daarna aan het Hisk, heb ik voluit kunnen kiezen voor een kunstopleiding.’

U hebt een herkenbare stijl, die vrijmoedig zet uit de kunstgeschiedenis.

‘Ik voel verwantschap met Picasso en Matisse. Ze overstijgen de regeltjes van de schilderkunst. Bij hen is de realiteit niet per se realistisch. Hoe je met een paar penseeltrekken een nieuwe wereld kan creëren: dat heb ik van hen geleerd.

‘Ik speel met de dunne lijn tussen schilderen en tekenen, met het graag en het afwezige. Die dubbelheid zoek ik op, in de hoop dat iedereen ze op zijn manier invult. afhankelijk van je achtergrond en cultuur zie je iets anders in werk.’

Het instantsucces dat u te beurt viel: zet dat extra druk?

‘Ik heb nu drie galerieën, één in Lima, één in Los Angeles en één in Antwerpen. Ik dank veel aan Yasmine Geukens en Marie-Paule De Vil, mijn Antwerpse galeristen die mij vanaf het begin steunden. Ze gunnen mij tijd en rust, zet mij niet onder druk.’

‘Die druk leg ik mezelf trouwens op, want ik wil een nog betere kunstenaar worden. Die gedachte is de motor van mijn gedrevenheid, en al lijkt het werken: werken ontspant me ook. Stoppen met schilderen van het creëren komt nooit bij mij op.’

Welke traditie wilt u voortzetten?

‘Het creëren van personages die naar mij kijken, naar hoe ik in atelier mijn bezig zijn: het is duidelijk een mix van tradities en stijlen. De dualiteit is mijn diepere thema, denk ik. Ik bevind mij op een lijn tussen twee culturen. Ze is in beweging: ik verwerf een nieuwe cultuur en geleidelijke mijn oude. Maar ik zal nooit de Belgische cultuur ten gronde snappen.’

‘Er zijn ook zijpaden. Ik experimenteer nu vol met vazen, tegels, met textiel, probeer andere technieken uit. Maar mijn liefde voor de mens en zijn verhalen, voor het anders zijn: dat intrigeert mij nog het meest. Zolang mensen mij boeien, ga ik blijven schilderen en blijven bestaan.’

Shirley Villavicencio Pizango stelt tentoon op de stand van Geukens & De Vil, op de site van Tour & Taxis (28/4-1/5). Het boek Donkere empathie is uit bij Posture Editions.

Leave a Reply

Your email address will not be published.