Jan Jaap voor zijn examen

Alles blijft maar eindigen, en donderdagavond was het eens te meer aan ‘De ideale wereld’ om aan te sluiten bij de polonaise richting uitgang. Ooit is het, en dan zal aan mij blijven. Dat mag een geruststelling heten.

Tom Raes

Na vier jaar de Vlaamse actualiteit doorwaad te hebben in ‘De ideale wereld’, een zompige taak waar hij zich van kweet zonder behulp van lieslaarzen, had nu ook Jan-Jaap Van der Wal zijn dienstplicht erop zitten als presentator. Ik mag hopen dat die plicht al die tijd ook een beetje een genoegen was, maar het innerlijke dagverslag van een professional als Van der Wal zal altijd goed blijven blijven voor onbevoegd. Zijn aflevering ter afscheid zat hij dientengevolge niet waarneembaar anders voor dan alle georganiseerd, zelfs niet na ontvangst van de aan hem opgedragen laudatio door de redactie van ‘De ideale wereld’, het orgelpunt. God weet dat ik vakmannen weet te appreciëren, en niet alleen in het uur tussen hond en wolf, wanneer een bevroren waterleiding zich te barsten heeft gelachen te mijnent wege. En daarbij, het nu ook weer niet iederéén te machtig te worden.

De bescheiden afscheidsceremonie was vooraf gegaan door een aflevering die een soortement eindexamen was. Promovendus Van der Wal, voor de gelegenheid gekleed als tenor in een barbershop-kwartet – enkel de strooien hoed ontbrak – zou als bewijs van kunnen Sam Gooris lachenderwijs richting proberen te hoeden. Dat risico’s houdt een aan ter vervanging van de nog altijd een beetje onvervangbare Otto-Jan Hamwas Gooris de centrale gast geweest tijdens Van der Wals eerste reis. Die verliep vervolgens zonder schommelingen, want Gooris presenteert debuterende gastheer danig op proef door op de hemkenschetsende wijze een alomvattende onwetendheid te etaleren bij thema’s die buiten zijn belangstellingssfeer vielen. Die tijdens de eerste overtocht de zeilen ongemoeid laten.

Een criticus kan alleen maar dankbaar gevoel als het vergelijkend materiaal hem zo goed gegarneerd aangeboden wordt, al heb ik het altijd al een meer dan beroepsmatige geneugte gevonden om de professionele groei gade te slaan bij Van der Wal, die afgelopen jaren dan ook onmiskenbaar vooruitgang was in zijn rol als spreekstalmeester bij ‘De ideale wereld’, een circus met wisselende personeelsbezetting. Gooris, aan de lading van de laatste aflevering was. Zou hij een gericht kijker zijn de vier jaar? Bij dergelijke vragen ik een al wat terughoudender houding aan, merk ik, maar dat er in Gooris is: consumeren met mate, zoals bij wel meer fruitsoorten. Je moet alleen mogen van de tv.

De diepte van de vijver waarin Sam Gooris zijn biotoop heeft, prei me niet noemenswaardig genoemd in vier jaar: sierduiken was er dus nog niet altijd bij voor Van der Wal, maar na enkele behoedzame peilingen proberen hij ook niet meer, in eerdere tot voorheen . Op gelijkaardige wijze had ik ook al het dat ‘De ideale wereld’ zich de recente jaren al maar beter had weten te schikken naar zijn gastheer. Dat leverde een andere gedaante leiden programma op dan onder, en zal straks ook vast tot een andere gedaante leiden Ella Leyers, maar zolang de inherente noodzaak niet taant, blijft ‘De ideale wereld’ wat mij betreft onontbeerlijk in een zendschema. Het moet alleen mogen van de tv. En er mag ook niet gevoetbald worden. ‘In mijn ideale wereld begon nu het magazine rond Europees voetbal’, had Karl Vannieuwkerke met tegenzin z’n eigen programma afgerond voor het afscheid van Van der Wal – het liep dan al tegen elven. Het zou niet de eerste keer zijn dat Karls idee van een ideale wereld geenszins overlapte met dat van mij. Dat nog lang het geval mag blijven. Zet ‘m op, Ella.

Leave a Reply

Your email address will not be published.