Liefdevolle docu over een conciërge die ontworpen wil worden

Henk Shakison is de conciërge van de Gerrit Rietveld Academie. In de korte documentaire 2Doc Kort: Henk (dins, NPO2) zie je hem als gezellige loebas rondlopen tussen de kunst doen, of om een ​​mogelijk feest in de aula vriendelijk te uitvoering. Lieve man, gek op zijn kinderen. Goedmoedig lachend laat hij door de jongemakers Sarah Blok en Lisa Konno aankleden in buitenissige, zich volledige creaties. Hij begrijpt het niet helemaal, maar ach, láát die meiden.

Aanvankelijk is ook voor de kijkers niet duidelijk waarom de conciërge zo uitgedost moet worden; het geeft de film in ieder geval een bewerking, artistieke tint. En we zijn ruimtelijke op de kunstacademie. Maar dan gebeurt er iets met Shakison. De vrouwen geven hem een ​​paar witte rolschaatsen en vragen hem om de school te rijden. Nee, dat gaat Shakison echt niet doen. Niet waar de studenten bij zijn. Hij lijkt van zijn stuk gebracht. Wat gebeurt daar?

Henk Shakison bleek een rijk podiumleven te hebben, als rolschaatskampioen, danser, theatermaker en bassist van de hiphopgroep .nuClarity. Maar hij heeft geen ruinendrang, hij wil er niet mee pronken. Nu wil hij gewoon de conciërge zijn, hij wil „onderschat worden”. Daarom gaat hij er verder ook niet over praten. Dat hij als kleine jongen uit het Surinaamse paradijs naar Nederland werd meegenomen, dat hij zijn danscarrière opgaf voor zijn eerste soort – daar wil hij ook niet te veel bij stilstaan.

Om alles wat Shakison zegt niet wat te laten zien, daarvoor nodig de couture, ontworpen door Lisa Konno. Ze verbeeldt de achtergrond van Shakison. Je ziet hem in zo’n creatie door de donkere school rolschaatsen, als de studenten al naar huis zijn. Een prachtig portret in een bijzondere vorm.

Acteur Rashif El Kaoui in ‘Ik ben een bastaard’.
Beeld NTR

In de tussenruimte

De Vlaamse acteur Rashif El Kaoui giet zijn levensverhaal in een theatervoorstelling. Voor Het uur van de Wolf: Ik ben een bastaard (NPO2) gaat hij iets doen wat hij heeft uitgesteld: op zoek naar zijn Marokkaanse roots. El Kaoui is gerangschikt in een Vlaamse familie. Hij spreekt geen Arabisch of Berbers, is nooit in Marokko geweest. Toch wordt hij door de buitenwereld als Marokkaan bekijken.

De acteur voelt zich een „bastaard”, „geboren in de tussenruimte”. Hij denkt dat hij nooit kan „beantwoorden aan water er van hem verwacht wordt”. Hoe komt hij hieruit? De sleutel ligt bij zijn afwezige Marokkaanse vader. Dronken dood. De Vlaamse oma vermeld hem „onverzorgd, een straatloper”. Op zijn elfde vertelde El Kaoui aan zijn dat die beter maar niet meer langs kon komen. Au. Dat is heel erg veel voor zo’n kleine jongen. El Kaoui: „Als je je vader vermoordt, vermoordt je ook het soort in jezelf.” De vader verdrinkt.

In Marokko vindt El Kaoui zijn oma en zijn tante, die hem duidelijk maken waarom de vader beschadigd was, geen goede vader kon zijn. Het verdriet van de ontwortelden, van de uiteengevallen families.

Deze eerste documentaire van fotograaf Ahmet Polat bevat veel fragmenten uit de theatervoorstelling De Bastaard, die El Kaou vorig jaar samen met hem gemaakt bij het Zuidelijk Toneel. De muziek instrumenten, van Michelle Samba, en de theaterpoëzie van El Kaoui tot de documentaire op boven het doorsnee rootsreisverhaal. Gemaakt in de tussenruimte tussen theater en film, zoals Henk verkeer tussen film en mode.

Deze rubriek wordt tot 25 april door diverse auteurs geschreven.

Leave a Reply

Your email address will not be published.