Micha Wertheim prikkelt fantasie met nieuw vormexperiment

Na blijken er een ‘boodschap van Micha’ te zijn verzonden naar die van plan zijn om aandacht te realiseren aan de voorstelling. Of we niet teveel willen weggeven, want dat zou jammer zijn voor de mensen die nog komen kijken. Het is een verzoek. Bezit je voorkennis over de vorm van de voorstelling, dan werkt Micha Wertheim voor heel even niet meer.

In elk geval haalt het de spanning weg. eerder goud dit op wijze voor stellingen waarbij Wertheim letterlijk in herhaling tradMicha Wertheim voor de zoveelste keer), boos werd op het publiek dat het was (Micha Wertheim voor zichzelf) en zelf niet ten tonele uitgegeven (Ergens anders).

In Wertheims twaalfde voorstelling zijn we opnieuw getuige van een ‘vormexperiment’, zoals hij het gebruik ironisch opgenomen. De ironie wekt de suggestie van lichte irritatie: begrijpen zijn bewonderaars die dwepen met de ‘kunstzinnigheid’ van deze vormexperimenten wel dat de vorm nooit een doel op zich is?

ook in Micha Wertheim voor heel even heeft de vorm van de voorstelling een duidelijk en uitvoerd doel: door een fragmentarische vertelling verplicht We zijn om de verbeeldingskracht te gebruiken. Het resultaat is ervaren, omdat het zélft van iets beter wordt uitgelegd.

Het opzet verleden in de manier Wertheim (49) cabaret maakt: waar veel cabaretiers een min of meer vaste vorm combineren met een wisselende boodschap, is dat bij hem vaak omgekeerd. Vaak liet Wertheim zijn publiek op verschillende manieren zien hoe verlammend conventies kunnen werken. Dit werd soms als uitgesproken ervaren, ‘Wertheim tergt zijn publiek’, werd er dan gezegd. Terwijl de liefhebber in Wertheims voorstellingen instelling performancekunst zag. Beide bewerkingen niet echt hout. Wertheims voorstellingen zijn, hoewel soms radicaal, nooit een stunt op zich. dient het een duidelijk doel: in plaats van zéggen waarom iets zo is, laat Wertheim het je ervaren.

Lees ook: Hoe Micha Wertheim een ​​optreden gaf zonder zelf te verschijnen (in ‘Ergens anders’)

„Mensen hebben behoefte aan herkenbare grappen en verhalen”, zegt Wertheim op een gegeven moment. Duidelijk is dat hem dat bevalt. Juist van verhalen waar je niet in gebruik, kun je wat opsteken, zo lijkt hij te vinden. Door te fantaseren kan je alle oneindige mogelijkheden die de wereld biedt verkennen, zonder consequenties. Kunst nodig uit, in zekere zin is een kunstwerk zelfs pas af als dit gebeurt. Wertheim laat ons weten Micha Wertheim voor heel even duidelijk en realiseren door de gekozen vorm. De voorstelling is pas af als er publiek bij is.

Wertheims voorstelling is één lang en prikkelend pleidooi voor het belang van de kunsten, bij uitstek de initiator van gebruik van de fantasie. Het optreden van een fantasiewereld is geen ‘vlucht’ uit de ‘echte’ wereld, het is een verrijking van de werkelijkheid.

„Iets zijn verzonnen en ontstaan ​​juist bestaan”: in Wertheims voorstelling weerklinkt de echo van een lied van Herman Finkers (‘Daarboven in de hemel’). In je fantasie kun je iets vinden dat in de werkelijkheid aan je zicht onttrokken wordt, of misschien iets dat je in de werkelijkheid bent kwijtgeraakt. Middels verbeeldingskracht kun je je verschijningsvormen van iets dan andere voorstellen, zo is de boodschap Micha Wertheim voor heel even.

Over deze boodschap moeten we eerst niet al te moeilijk doen, zo zou Wertheim proberen ook te vinden. Kunst is belangrijk, maar zeker ook gewoon leuk. Ook dit spreekt uit de voorstelling, waarin genoeg te lachen valt. Erg geestig zijn de ‘dialogen’ waarin de onmacht in het sociale verkeer naar voren komt: mensen eisen empathie van de ander gericht op ze dat zelf niet kunnen opbrengen.

Het slot van de voorstelling is mooi, een laatste, zeer beeldend, bewijs van de oneindigheid van de fantasie. Met een gedurende de voorstelling eigenlijke verzameling van allerhande voorwerpen op het toneel, er was iets ontstaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published.