Nicolas Cage parodieert zijn eigen parodie

Weinig sterren schoppen het tot internetmeme. Keanu Reeves die ergens opduikt en dan behulpzaam, nederig en attent blijkt te zijn. Bill Murray die ergens de situatie prettig komt ontregelen. Nicolas Cage (58) die uit zijn plaat gaat.

Cage is dit jaar terug met respectabele hits: Varken en nu Het ondraaglijke gewicht van enorm talent. Beide films tot op zekere hoogteparodie van een acteur die een parodie van zichzelf is geworden.

Rond 2010 begonnen met duiken op YouTube: compilaties van Cage’ hysterische acteermomenten. Het werd een cliché. De losgeslagen, somsagee acteerstijl is niet van gisteren: zie zijn ‘meet cute in 1987 met Cher in door de maan getroffenwaar hij na een bizarre uitbarsting zijn eigen keelring door te snijden: „Breng me het grote mes!” Maar inmiddels ga je op voorhand al uit van zo’n ontluisterende; zijn hitfilm Varken bouwt daar zijn hele spanningsboog op. Wanneer ontploft Kooi? (Spoiler: nooit.)

Noem het overacting, noem het onbevreesd, maar na decennia van naturalisme en understatement lijkt Cage’ operateke stijl weer in zwang te raken. Understatement scoort niet in compilaties, en ook niet op TikTok. En überhaupt: „Ja, dit is echt, maar het is niet interessant”, zweepte Stanley Kubrick ooit Jack Nicholson op tot excessiever acteren in De glans. Het werd Nicholsons meest memorabele rol.

Geur van nepotisme

Nicolas Cage heet eigenlijk Nicolas Kim Coppola; hij is de neef van regisseur Francis Ford en speelde begin jaren tachtig in diens films: Rumble Vis en Peggy Sue is getrouwd. Met zijn artiestennaam wilde hij de geur van nepotisme verdrijven – zijn talent deed dat pas echt. Na markante rollen bij onder meer de gebroeders Coen (Arizona opvoeden) en David Lynch (Wild in hart en nieren) groeide hij in de jaren uit tot een e actieheld in blockbusters als Face/Off, Con Air, The Rock en Nationale schat. Onwaarschijnlijk, want Cage is zo uitgesproken: meer karakteracteur dan ‘leading man’. Tussendoor won hij een Oscar als gedoemde alcoholist in het kitscherige Las Vegas verlaten (1995).

In zijn hoogtij-jaren trok Cage aandacht met excessieve aankopen: slang met twee koppen, de Lamhini van de sjah van Perzië. Materiële ruinendrang omdat hij als zoon van een literatuurprofessor opkeek tegen de weelde van oom Francis Ford Coppola tijdens zijn logeerpartijtjes in Napa Valley, denkt hij nu.

Wat Cage nekte was onroerend goed: talloze villa’s en herenhuizen, twee kastelen, een eiland in de Bahama’s, het ‘spookhuis’ van seriemoordenaar Delphine LaLaurie. De kredietcrisis van 2008 bracht hem in zwaar weer, later Hollywood door een aantal crisisflops het vertrouwen in Cage campagneflops. Kooi bleef achter met een belastingschuld van 6,3 miljoen dollar.

Overdrive

Om dat af te betalen geacteerde Kooi in overdrive. Na 2010 stond hij in 43 films, het gros daarvan actievluggertjes voor video on demand. Maar niet louter rotzooi: Cage gaf ongetest talent een kans, sleurde gesjeesde regisseur en scenarioschrijver Paul Schrader door zijn magere jaren, maakte culthits als Mandy en Kleur uit de ruimte. En bewees in Joe en Varken dat hij ook raad wist met understatement. Al bleef Cage’ instinct barok, zonder een spoor van ironie: Kooi met wat hij doet.

Zijn belastingschuld betaald in 2019 af met zijn salaris voor actiekomedie Het ondraaglijke gewicht van enorm talent, deze week in de bioscoop. speelt hij een crisisversie van zichzelf, failliet en uitgerangeerd. Al ontkent hij een pompeuze drammer vol zelfmedelijden te zijn die kinderen in verlegenheid brengen op hun verjaardag.

In de film wil de gesjeesde Cage stoppen met acteren, maar het Chateau Marmont-achtige hotel waar hij verblijft eist 600.000 dollar achterstallige huur op. Dus de acteur het aanbod om een ​​fan, olijfoliemagnaat Javi Gutierrez, voor een miljoen dollar te helpen met een script. Op Mallorca ontbolstert dan een warme bromance, met lsd-trips en samen huilen bij familiefilm Paddington 2. De bezorgdheid van Maar Gutierrez bleek een dekmantel voor de wapenhandel van diens maffianeef. Cage laat zich door de CIA overhalen te infiltreren en belandt in het type actiefilm waarvoor Hollywood niet langer vraagt.

Stoorzender is zijn alter ego Nicky, een digitaal verjongde hallucinatie gemodelleerd naar de jonge, manische Nicolas Cage uit 1990. Deze Nicky werkt in op zijn laagste instincten: „Je bent een superster, geen homoseksuele oom in een stomme arthousefilm!”

Nicolas Cage ontmoette Pedro Pascal in ‘The Unbearable Weight of Massive Talent’.

Foto Katalin Vermes/Lionsgate

Critici houden van meta en zien Het ondraaglijke gewicht van enorm talent als de definitieve wederopstanding van Nicolas Cage. Zou het? Als komedie is hij onderhouden, maar melig. Voor Cage staat weinig op het spel; Jean Claude Van Damme speelde zichzelf in JCVD (2008) pas echt ontluisterd als actieheld op retour die in een gijzeling belandt. Dat lijkt een inspiratie voor deze film; Cage’ alter ego Nicky lijkt geleend uit Vogelmanwaarin een nuffige Michael Keaton wordt achtervolgd door visioenen van de macho superheld die hij ooit speelde.

Maar hoezo heeft Nicolas Cage een comeback nodig? Was hij ooit weg dan?

Leave a Reply

Your email address will not be published.