Recensie Doctor Strange in het multiversum van waanzin


Doctor Strange in het multiversum van waanzin-poster

Regie: Sam Raimi | Scenario: Michael Waldron | Vorm: Benedict Cumberbatch (Stephen Strange), Elizabeth Olsen (Wanda Maximoff/Scarlet Witch), Chiwetel Ejiofor (Karl Mordo), Benedict Wong (Wong), Xochitl Chomez (America Chavez), ea | Speelduur: 127 minuten | jaar: 2022

Doctor Strange doet zijn naam aan; het is namelijk een vreemd geval. Het is niet een superheld met een duidelijk afgebakende kracht. Het kan bij het gecapete alter ego van Stephen Vreemde kanten op gaan. Je kunt je niet aan de indruk onttrekken aan het personage en zijn krachten trekken dat het gebruik vormen om vastgelopen scenario’s uit de brand te helpen. Aan de andere kant kan het ook uiterst verrassend uitpakken bij de meester van de mystieke krachten. Je weet nooit wat hij nu weer uit zijn mouwt.

Je zou haast vergeten dat het alweer zes jaar is dat het bioscooppubliek kennis heeft gemaakt met Strange. Het personage dook daarna veel op in andere Marvelfilms dus we hebben hem niet echt hoeven missen. Hij is meegegroeid met de ontelbare speelfilms en televisieseries. Doctor Strange heeft er dan ook geen moeite mee om het bestaan ​​van het ‘multiversum’ te erkennen. In deze (nog maar) tweedefilm rondom zijn personage deelt hij bioscoop zijn schermtijd met andere superhelden en zijn andere universums net zo ingesleten als twee keer per dag je tanden poetsen.

De film doet aan zijn titel, want het begint recht te beginnen met beginnen. Je wordt direct in de actie gegooid, nog niet wetende dat er meer chaos en adrenalinekicks zullen volgen dan je lief is. Strange wordt met een onbekende latina op de hielen gezeten door een soort in de fik gevlogen megamummie. Strijdtoneel is een vacuüm tussen universums met instortende rots- en tegenpartijen. Object van verlangen is een blauw boek.

Dan wordt Strange wakker en blijkt het allemaal een droom. Maar ook weer niet, want dromen zijn bedacht de poorten naar andere universums. Het meisje – ze heet America Chavez – uit de droom blijkt echt te bestaan ​​en over de kracht te reizen, zo komt Strange te weten, nota bene op de bruiloft van zijn voormalige geliefde. De mysticus vraagt ​​hulp van Wanda Maximoff De Wrekers en het briljante WandaVision), maar die plotseling een lelijk gezicht en ontpopt zich als de grote vijand in haar gedaante van Scarlet Witch.

Dan begint de rotzooi pas echt. De ruim anderhalf uur die volgen zijn een haast oneindige vermoeiende exercitie, waar zelfs een gerenommeerd regisseur als Sam Raimi geen chocola van kan maken. Er wordt van het ene universum naar het andere gehopt, waar we verschillende iteraties van dezelfde personages tegenkomen, met soms alleen wat uiterlijke verschillen. Personages komen elkaar tegen en staan ​​elkaar – van andere dimensies van zichzelf – naar het leven van raken zelfs door bezeten. Bovendien maakt het geen klap meer uit van iemand het loodje legt, want tja: het zijn immers maar andere versies dus er blijft altijd een variant in leven.

Deze plotmatige kunstgrepen ontberen elke vorm van logica en zorgen ervoor dat de onervaren filmscenarist Michael Waldron overal mee wegkomt. in de laatste Spider Man was het multiversum nog een fijn middel om alle vertolkers van het personage samen te brengen en er ook nog wat humor tegenaan te gooien. Dat alles is afwezig. De krachten van Doctor Strange zorgen voor mooie plaatjes en weergaloze acties, met als een aanval van – jawel – muzieknoten, maar ze duiken uit het niets op. Vreemde tekens, kettingen, sloten, messen, lasso’s, containers. Het kan niet op en het houdt maar niet op.

Visueel is deze tweede Doctor Strange een lust voor het oog, al zie je de groene schermen wel door de actiescènes heen je soms het gevoel kruipt dat je naar een computerspel zit te kijken. Daar hebben tegenwoordig wel meer filmmakers een handje van. Daarnaast hebben de vele (kruis)verwijzingen en knipogen een buitensluitend effect: je moet echt een kenner zijn wil je kunnen genieten van de vele links naar andere Marvel-producties. Toch zijn de pogingen opduikende oude bekenden een verrassing.

De grootste fout die Raimi maakt is dat hij geen maat weet te houden en zich moet voegen naar een scenarioschrijver die zich overal onderuit weet te manoeuvreren. Absoluut dieptepunt is wanneer een personage tot zinnen bij de aanblik van een echte tafereel. Voor Marvel is het een vast recept om minstens twee korte scènes tijdens de aftiteling te vertonen. Ook die zijn helaas niet de moeite waard. Halverwege verschijnt de tekst in beeld dat Doctor Strange komt terug. Nou, laat maar lekker zitten.

Leave a Reply

Your email address will not be published.