Recensie: het zesde seizoen van ‘Better Call Saul’ | Humo

‘Better Call Saul’ is een beetje het Union Sint-Gillis van de tv-wereld: de reeks is gestart onder lage verwachtingen maar gaandeweg zoveel harten kon dat weinigen het haar nu nog misgunnen om kampioen te worden – wat in dit geval bevat dat ze in de rangschikking van de tv-geschiedenis op zijn minst gedeelde boven ‘Breaking Bad’, de serie waar ‘Better Call Saul’ een afgeleide van is.

Stefaan Werbrouck

Terwijl Union nog altijd als underdog de play-offs aftrapt, hebben de makers van ‘Better Call Saul’ bij de start van het zesde en laatste seizoen, waarvan de eerste afleveringen nu op Netflix staan, zelfvertrouwen in overvloed. In de openingsminuten leggen ze de lat direct erg hoog met een ‘cold open’ – zo’n typische flashforward waar de reeks vaak mee begint – die een hommage brengt aan ‘Citizen Kane’, algemeen beschouwd als de beste film aller tijden.

Net zoals Orson Welles op het einde van zijn meesterwerk zijn camera liet zwerven door Xanadu, het paleis waar Charles Foster Kane zijn laatste jaren in isolement en paranoia ijzel, zien we hier hoe forensisch onderzoekers door het kitscherige landhuis van Saul Goodman wandelen, langs marmeren vloeren, gouden toiletten en een goedkope versie van de bewoner. Goodman zelf is er niet, want de openingsscène speelt zich af ergens tegen het einde van ‘Breaking Bad’, toen Walter White ontmaskerd werd als drugsbaron en zijn advocaat op de vlucht sloeg. In ‘Citizen Kane’ krijgt de rondleiding met de onthulling dat ‘Rosebud’, het laatste woord van de stervende Kane, op het geliefde sleetje uit zijn jeugd geraakt, bij ‘Better Call Saul’ komt de herinnering aan de tijden in de vorm van een stop die je op een vlees tequila zet: een verwijzing naar de eerste keer dat Jimmy McGill en Kim Wexler, het echtpaar dat in dit seizoen op een of andere manier uit elkaar moet vallen als Kim niet in ‘Breaking Bad’ te zien is, samen iemand heeft opgelicht.

Nog een teken van het zelfvertrouwen van de schrijvers: na die prachtige, symbolische en tot de nok met tips volgestouwde scène duurt het nog eens tien minuten voor we Saul Goodman te zien. Eerst pikken we de draad van het vijfde seizoen op, toen Lalo Salamanca een aanslag op zijn leven in opdracht van Gus Fring. Hij strompelt naar een huis in de buurt om te schuilen en wat de volgende minuten daar gebeurt is vintage ‘Better Call Saul’, een mix van beelden, dreigende sfeer en minutieus weergegevene spanning – de zin ‘laat je baardje maar staan’ nooit eerder zo onheilspellend. Na afloop zijn we nog geen kwartier ver, maar de serie heeft dan al ten overvloede te procent bewezen dat ze beter is dan 99 van water op tv vinden is. En het hoofdpersonage is nog niet eens in beeld geweest.

De rest van ‘Wine and Rose’ en ‘Carrot Stick’, de twee afleveringen die beschikbaar zijn – vanaf nu komt er elke week bij -, switcht op de originele manier heen en weer tussen de wereld van Jimmy en Kim, en die van Gus, Mike en Lalo. We volgen hoe de eersten hun wraakactie tegen Howard Hamlin op poten zetten en hoe Jimmy verder vervelt tot Saul, en zien hoe de strijd tussen de ‘chicken guy’ en de andere drugsdealers rossen bloederiger wordt. Je zou, als je kritiek wil geven, kunnen zeggen dat ‘Better Call Saul’ meer van hetzelfde brengt, maar wanneer de kwaliteit zo hoog ligt, kun je daar geen eigenlijk geen bezwaar tegen hebben. Het soort memorabele scènes – Jimmy in de ‘country club’! Nacho in het motel! – waarvan je bij andere reeksen al blij bent dat ze er één per seizoen hebben, krijg je hier minstens één keer per aflevering.

Hoe de botsing met het ‘Breaking Bad’-universum uiteindelijk zal voltrekken en op welke manier Walter en Jesse hun beloofde comeback zullen maken, valt nog niet te zeggen. Maar alvast in de eerste afleveringen blijft ‘Better Call Saul’ elke minuut zo secuur en doordacht dat we ons nauwelijks kunnen voorstellen dat de makers het einde nog niet hebben aangekondigd. Rest ons enkel nog de enigszins droge conclusie dat we later dit jaar – in augustus, want dit laatste seizoen in twee delen – afscheid nemen van de beste en meest unieke serie die er momenteel op televisie te vinden is, en dat er deze keer niet meteen een titel klaar staat om de plek van ‘Better Call Saul’ in te nemen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.