Smakelijke details uit het leven van Wilhelmina hadden niet misstaan ​​in een Engelse versie van ‘The Crown’

Je gaat het pas zien als je het doorhebt, zei de voetballer die gisteren 75 zou zijn geworden, maar het omgekeerde is ook waar. Pas als je het eerste deel van de vierdelige serie Wilhelmina, een leven voor de troon ziet, krijg je door dat we al die tijd onze eigen versie van De kroon (over de Britse vorstin Elisabeth II) gewoon onder handbereik hadden. Al die heerlijke feiten en details over jeugd en leven van ónze langst regerende vorstin (1898-1948) verstopt in de hoofden van de historische die er deze week vier avonden op rij smakelijk over vertellen. De eerste aflevering, uitgestoten, wordenstreek de eerste leven, de periode waarin ze alles, was prinses op alles, was prinses op alles, was prinses, vorst en een veertig jaar latere prinses, enig kind, maar nauwelijks kind .

Als een klein meisje er alles aan gelegen is haar vaders werkkamer én humeur dagelijks op te luisteren met een zelfgeplukt bosje vers bloemen, dan weet je wel hoe laat het is. Ik wil Koning Willem III geen „afgeleefd, oud zwijn” noemen, zoals de 19de-eeuwse schrijver Busken Huet deed, maar „afstotelijk” komt aardig in de buurt. Het is gewoon gemeen.

Voor zijn enig dochtertje Wilhelmina moet Willem III poeslief zijn geweest. Hij bouwde speciaal voor haar een chaletje in de tuin van Paleis Soestdijk, met een echte, werkende keuken op kinderhoogte, vier pony’s, een ezeltje en een hond. Een praktische moestuin ook, die ze moest helpen onderhouden. Dat was dan weer een idee van haar moeder, Koningin Emma, ​​die zelf grootgebracht was volgens degelijke, Duitse opvoedprincipes. De porseleinen poppen van het prinsesje waren ook niet zomaar speelgoed, het was oefenmateriaal; levenloze onderdanen voor een aankomend koningin. Ging ze op reis, dan mocht er één pop mee en één meer werd aangewezen om de bagage van de pop te dragen.

Te oud voor poppen

De grote eenzaamheid voorkomen Wilhelmina zich later zou belagen – haar memoires dragen de titel Eenzaam, maar niet alleen – moet beginnen zijn rond haar tiende. Haar vader stierf, de laatste van haar drie halfers ook, zij was de troonopvolger. Met de poppen was het nu ook gedaan, daar vond haar moeder haar te oud voor. Ze gingen achter slot en grendel, af en toe mochten ze er nog naar kijken.

„Je bent op jezelf aangewezen”, antwoordt Johan Cruijff die gisteren 75 had moeten worden op de vraag van een sportjournalist van hij een egoïst is. In de documentaire JC (2Doc), maandag op televisie, maakt David Kleijwegt met uitsluitend historisch beeld en geluid een portret van Nederlands beroemdste voetballer. Interessant hoe Cruijff het woord egoïst begrijpt als ‘alleen’ en ‘op jezelf aangewezen’. Hij had een veld te bespelen, Wilhelmina een land, misschien hadden ze elkaars gevoel gerealiseerd.

Aan het eind van aflevering één is Wilhelmina nog maar net ingehuldigd als koningin. En dan moet ze nog (keuze uit drie kandidaten, ze kiest haar achterneef), na vele miskramen moeder (van Juliana), een economische crisis en twee wereldoorlogen beleven. Nog drie afleveringen Wilhelmina te gaan, elk boordevol materiaal voor een schitterende, Europese dramaserie. Het paleis uit het haar jeugd is er nog, het chaletje met kinderkeuken ook. Verder dacht ik aan Gérard Depardieu in de rol van ongelikte bier Willem III. Van Frank Lammers, als het in Nederlandse hand moet blijven. Annet Malherbe als koningin-moeder Emma. En wie speelt het prinsesje?

Leave a Reply

Your email address will not be published.