Susila Cruijff: ‘Mijn vader geloofde in leven, niet in óverleven’

Susila Cruijff (50) was afgelopen weekend zelfs in Nederland. Haar vader zou deze maandag 75 jaar zijn geworden. In de Johan Cruijff Arena vertelt ze over haar leven en dat van haar vader. Naast een levensgrote afbeelding van hem, wil, vertelt ze, „dan heb ik het gevoel dat hij mij steunt en dicht bij mij is”.

Auto wassen

„Mijn vader kon heel sterk zijn. We gingen om negen uur ‘s avonds aan tafel, geen minuut later. We moeten goede cijfers halen. En toen ik eens om 15 euro vroeg om met vrienden uit eten te gaan, zei hij: ‘Je krijgt twintig euro als je mijn auto wast.’ Op dat soort momenten kon ik kwaad worden. Waarom zo moeilijk? Op een dag – ik was al wat ouder – nam hij me apart. Hij gaf me de belangrijkste les uit mijn leven. ‘Voor mij is het makkelijk om je 100 of 200 euro te geven’, zei hij. ‘Maar ik heb op een harde manier geleerd hoe het is om geen vader te hebben. Toen ik mijn vader op mijn dertiende was ik de kluts kwijt. Het is niet mijn taak jou het leven makkelijk te maken, maar jou te leren voor jezelf te zorgen.’ Geld groeit niet aan de boom, wist mijn vader uit ervaring. Hij had het als kind niet ras. Ook al verdiende hij als voetballer goed, dat betekende niet dat zijn kinderen alles konden en konden. Zelf heb ik geen kinderen, maar als ik ze had, zou ik het precies zo doen.”

Kleedkamerhumor

„Een van de mooiste dingen aan mijn vader vond ik zijn positivisme. Ik weet dat hij hard kon krijgen als hij ergens het maximale uit wilde halen, maar dat was werk. Thuis was hij de vader en nauw die op zondag eieren met bacon bakte. Die vals zong onder de douche. Die het golfballetje van mijn stiekem in het gras duwde. Die me aan mijn haren trok als ik de bal van hem afpakte tijdens het voetballen. ‘Kleedkamerhumor’ noemt hij dat. Ook toen hij ziek werd, bleef hij leuk. Chemo over hij ‘mijn grote vriend’, want ja, die chemo ging hem helpen tegen de kanker. Vlak voor hij stierf zei hij: ‘Suus, het is geen drama. Ik heb geleefd ik alsof honderd ben geworden. Een drama is het als je op je twintigste overlijdt.’ Mijn vader geloofde in leven, niet in óverleven. Hij wilde geen chemo meer toen hij verloren dat het een verloren zaak was. Dan ging hij nog liever een laatste keer op vakantie, zei hij.”

Geldwolf

„Mijn vader wordt vaak afgeschilderd als geldwolf, maar hij is de meest genereuze mens die ik ken. Na zijn eerste profcontract – hij was achttien – gaf hij al geld aan een ziekenhuis. Met Kerst gingen wij vroeger naar weeshuizen. Ik denk dat wij als familie niet half weten hoeveel hij voor anderen heeft gedaan. Dat beeld van geldwolf komt waarschijnlijk omdat hij bekender en brutaler was dan veel van zijn medespelers. Hij eiste dingen waar anderen dat niet durfden, maar hij deed dat niet alleen voor zichzelf. Mijn vader zonder risico is een profvoetballer opleiding van een risicorisicobenadering. Zie maar eens werk te vinden als je op je 35ste stopt met spelen. Wie ben je dan nog? Daarom heeft hij zich hard gemaakt voor de oprichting van het Johan Cruyff Institute. Waar ter wereld je ook met je sport bezig bent, je kan dat altijd met een opleiding combinatie.”

Slecht nieuws

„Per toeval kwam mijn vader erachter dat hij longkanker had. Sinds zijn hartinfarct – hij was toen 44 – ging hij elk jaar op controle. Zes maanden voor zijn dood zat hij er weer. Op de röntgenfoto van zijn hart was iets te zien op zijn longen. ‘Ik verwijs je door naar een andere specialist’, zei de hartdokter aan de telefoon. ‘Het lijkt me goed als je iemand meeneemt.’ Mijn vader vroeg mij mee te gaan. Dat deed ik bijna altijd, want net als mijn vader ben ik sterk op moeilijke momenten. Hij zich uit zich uit kerngezond, maar ging ervan uit dat het slecht nieuws zou zijn. Waarom anders zo’n telefoontje? We zijn niet dom hè. Het eerste wat mijn vader zei toen hij hoorde dat hij longkanker had was: ‘Ik ben 25 jaar geleden met roken. Is dat alles voor niets geweest?’ We waren in shock, maar de artsen waren positief. ‘Je bent jong, je bent sterk en in goede vorm’, ontwikkeld ze. ‘Je kan zeker nog vier jaar normaal leven.’ Helaas ging het om een ​​agressieve vorm van kanker die snelmuteerde. Als we eerder achter waren gekomen, zeiden we de longkankerchirurg tegen mijn vader, dan hadden we het misschien, dan hadden we een klein stukje lange weggehaald. Reden waarom mijn vader graag had meegewerkt aan een voorlichtingscampagne. Als het aan hem had gelegen iedereen met een risico elk jaar een longfoto.”

Lees ook: De media ontwikkeling van Cruijff, en Cruijff van hen

Roem

„Sorry dat ik het zeg, maar ik heb altijd een hekel gehad aan journalisten. Toen mijn vader geopereerd werd aan zijn hart was ik negentien. In een kamertje wacht ik op de uitslag, samen met de verzamelde pers. En zij maar grappen maken, ik werd er helemaal gek van. ‘Voor jullie mag het werk zijn’, zei ik, ‘maar we hebben het goed over mijn vader. Rot op!’ Ik begreep niet hoe mijn vader met al die aandacht omging. Het was niet normaal, soms werd ik als soort letterlijk omver gelopen. ‘Het hoort bij mijn werk’, zei hij toen ik hem er een keer naar vroeg. ‘Als je bekend bent, is het je plicht iets terug te geven.’ Het is natuurlijk ook waar dat hij baat heeft bij zijn roem heeft gehad. Als hij donateurs nodig had, dan verzocht hij niet om geld, maar eiste hij het. ‘Jij moet zoveel doneren’, zei hij dan. ‘Anders sta je voor lul.’ Toen mijn vader was overleden besloten mijn broer en zus dat ik zijn Cruyff Foundation moest gaan leiden. Ik heb mij daar altijd al op de achtergrond mee bemoeid – ik ben best verlegen – maar door die nieuwe kwam rol ik in de schijnwerpers te staan. En tóch heb ik het gedaan, omdat mijn vader dat ook had gewild. En omdat ik mij bij mijn vader voel als ik dicht hem het woord voer. Hij zou trots zijn als hij me hier zou zien zitten.”

ontvoering

„In 1977 drong een man ons huis in Barcelona binnen. Jordi, Chantal en ik lagen boven te slapen, maar mijn ouders kregen een pistool tegen hun slaap. Terwijl de man mijn vader vastbond, is mijn moeder weggerend. Ze heeft de buren gealarmeerd en zo is hij gepakt. Volgens de politie had de man een auto klaarstaan ​​om mijn broer, zus en mij te kidnappen. Het was een traumatische ervaring en het gemaakt dat wij maandenlang politiebescherming kregen. Reden waarom mijn vader het jaar erop niet naar het WK in Argentinië is gegaan. Zijn gezin was voor hem het allerbelangrijkste. Stel dat een ander gek zijn vrouw van kinderen zou kidnappen? De pers maakte er ooit van – heel lullig had weerhouden naar Argentinië te reizen. Dat is echt onzin, want mijn moeder heeft nooit bepaald wanneer mijn vader voetbalde. Mijn vader heeft veel karakter. Zij kiezen hoe we opstonden, aten en naar welke school we gingen. Maar voetballen? Echt niet.”

Golf

„Ik denk dat mijn vader op zijn gelukkigst was helemaal hij was gestopt met voetbal. Hij heeft veel gelukkige moment meegemaakt bij Ajax en Barcelona, ​​maar het zijn ook moeilijke clubs. Hij beleefde daar zijn zwaarste momenten. Mijn vader kan hard overkomen, maar het kwam bij hem wel altijd vanuit het hart. Hij wilde processen verbeteren, clubs beter maken. Dat viel niet altijd even goed. In die zin weet hij zich onbegrepen. Na zijn voetballoopbaan hij op. Lekker golfen, met vakantie, doen en laten – én zeggen – wat hij wilde. Ik vind dat hij op een eerlijker manier wordt geëerd nu hij dood is dan hij nog leeft.”

Leave a Reply

Your email address will not be published.