The Lord of the Rings: Gollum is niet zoekende | Voorbeeld

Het gat tussen The Hobbit en The Lord of the Rings

Geschreven door Jacco Peek op

The Lord of the Rings: Gollum is een duidelijke en dappere stap voor het Duitse Daedalic Entertainment. De studio vooral bekend om haar artistieke point-en-click-games als Deponia, die vaak volledig gericht zijn op verhaalvertelling. Met de Lord of the Rings-licentie waagt het een sprong in het diepe, met uitwisselingsresultaten.

Het valt direct op dat met name de personages er in The Lord of the Rings: Gollum wat onwennig lijkt. Dat komt omdat de studio – in het verwarrende web van The Lord of the Rings-rechten – enkel de licentie voor de boeken bezit. Gollum zelf, maar ook elvenkoning Thranduil en tovenaar Gandalf, wijken af ​​van hun evenbeelden uit de films. Zelf legt Daedalic het uit als een ”respectvolle interpretatie” van Tolkiens beschrijvingen in de boeken, al is het waarschijnlijk ook de reden dat de studio gebonden is aan deze specifieke personages en het tijdperk – de jaren tussen The Hobbit en The Lord of the Rings.

Uit de aanvankelijke beschrijvingen blijkt vooral dat Gollum een ​​strijdlustig, maar zwak verlopende is. Deze draait de game om rondsluipen en klauteren door bekende omgevingen uit het The Lord of the Rings-universum. Zo beslaat het eerste deel van het een flashback, waarin Gollum ontsnapt uit het grauwe Mort en daarbij alle orcs moet omzeilen. Word je gepakt, dan begin je opnieuw vanaf het laatste savepunt.

Hoewel effectief, komt dat aspect van de game over nog wat ongeïnspireerd. Middels wat volgens de ontwikkelaar “klassieke stealthmechanieken” zijn kruipt Gollum laag over de grond van bosje naar bosje, objecten gebruiken om orcs uit te leiden of fakkels uit te schakelen om langer ongezien te blijven. Soms spelers krijgen de keuze uit verschillende routes, bijvoorbeeld om een ​​patrouille heen klimmen of er juist tussendoor sluipen. Het zijn elementen die we al regelmatig hebben gezien, en verder zijn geëvolueerd dan Gollum op het eerste gezicht doet.

Het andere gedeelte van het spel, de tweede helft in de bossen van Mirkwood, maken een veel betere indruk. verlichte Gollum zich een weg naar een troonzaal door met blauwe kristallen verlichte grotten en langs rijkelijk versierde kamers. De financiële troonzaal bestaat uit een grote platformpuzzel, een soort kroonluchter waar spelers à la Nathan Drake boven moeten klimmen. Ook daarin onderscheiden The Lord of the Rings: Gollum zich niet van platformgames, maar het oogt op z’n minst vermakelijk. Zo zijn de platformmechanieken minder vergeeflijk dan bijvoorbeeld Uncharted en stort het wezen vrij rap naar beneden. Het doet denken aan de klassieke Prince of Persia-games, en dat is eigenlijk een goed teken.

Waar Daedelic voornamelijk mee wil onderscheiden is met haar ervaring van adventuregames. Het begin van het verhaal krijgt spelers te maken met een begin van het begin van de ring, en Gollum, het geleidelijke verloop van de overhand neemt geleidelijk aan maar. Die constante dialoog zich niet alleen in dialogen tijdens het spelen, maar ook in een dialoog met het verloop van het verhaalsysteem.

Zo treft een Gollum in de demo, waarvan hij vermoedt dat het een spion van de duistere bezit Sauron is. In een ‘beste uit drie’-systeem kiezen spelers toegevoegd om het beestje uit medelijden in leven te laten, of het voor de zekerheid te vermoorden. Het is uit dit eerste dilemma lastig op het maken van keuzes echt een grote impact op het verhaal gaan hebben. Wie bekend is met de franchise weet namelijk waar Gollums vlucht voor Sauron geplande, al geeft Daedalic aan dat spelers bepalen ”hoe en met wie” ze daar eindigen.

In de ban van de ringen: Gollum

Los van Thranduil en Gandalf hint de ontwikkelaar naar dat The Lord of the Rings-liefhebbers die ook kunnen worden bediend. In hoeveel dat waar blijkt te zijn, en van de personages het bronmateriaal echt aandoen, valt nog te bezien. De plot zou in ieder geval een grotere rol spelen dan de demo doet vermoeden.

Sowieso oogt The Lord of the Rings: Gollum her en der wat wisselvallig. Ray-tracing op pc en huidige gen-consoles zorgt voor een andere afbeelding ogen van water, maar aspecten wat ouderwets, eentonig en vrij lineair. Ergens verleden dat bij de insteek van wat Big Ben ‘AA-game uitgevers’ opgenomen – titels die bestemd zijn voor een wat specifieker publiek – ook het een ‘boetiek’ van allerlei soorten games bezit.

Dat laatste gaat natuurlijk niet helemaal op voor een grote franchise als The Lord of the Rings, waarvan het publiek al te hoge verwachtingen heeft. “Als je met een zwaard door de lucht wilt zwaaien als de held van het verhaal, dan kan ik Middle-earth: Shadow of Mordor aanbevelen”, zegt een woordvoerder van Daedalic. “The Lord of the Rings: Gollum is bij uitstek een stealth- en platformgame.” heeft Gollum een ​​duidelijk plan, maar is het in de praktijk nog een beetje zoekende.

The Lord of the Rings: Gollum verschijnt op 1 september voor PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series X en S, Xbox One en pc.

Leave a Reply

Your email address will not be published.