‘We Own This City’ is een analyse van een corrupt systeem

In een achterbuurt van Baltimore werken twee vergelijkingen een tegenstribbelende Afro-Amerikaanse arrestant tegen de grond, met om hen heen een groep passanten die luid protesteren en alles films met hun mobieltjes. Een bekend beeld, zeker sinds de Black Lives Matter-beweging. Zo’n scène opdracht in mishandeling of doodslag. Maar in de HBO-serie Wij bezitten deze stad gebeurt iets onverwachts: de uitgaven het ineens voor gezien. Ze laten de verdachte lopen en gaan snel terug naar hun auto. Geen zin in gedoe. Opmerkelijke scène, want deze serie gaat juist over politiegeweld en -corruptie in Baltimore, een van de meest verbeterde en corrupte steden in Amerika.

De verwachtingen voor Wij bezitten deze stad zijn hoog omdat de serie gemaakt wordt door scenaristen David Simon en George Pelecanos, die eerder De draad (2002-2008) schreven, een geprezen serie die ook gaat over politie en corruptie in Baltimore. Vele acteurs die toen meededen, keren terug. En net als De draad de nieuwe serie zich door zijn journalistieke realisme, de langzame, gedetailleerde verteltrant, en de geëngageerde toon.

Acteur Jon Bernthal, die de leider van een politiebende speelt, vertelt in een online groepsinterview aan NRC dat de cast in Baltimore vooraf veel sprak met echte rechercheurs: „Een van hen, Keith Galiano, zei dat hij twee keer per jaar De draad opnieuw bekijken, om hem eraan te herinneren dat je doet als politiekorps wat bezocht.” Goede politiemensen zijn slachtoffer van de slechte, stelt Bernthal: „De corruptie hindert hun enorm in hun werk. Het doet bijvoorbeeld wat me je als je uit je auto stapt, en iedereen begint je meteen uit te schelden en te filmen. Die mobieletjes hebben goeds gebracht, en verspreide filmpjes van gewelddadige politieoptreden werpen een enorme schaduw over de goede werkgegevens veel ook doen.”

Gangsterclub

Wij bezitten deze stad, gebaseerd op het gelijknamige journalistieke boek van journalist Justin Fenton, speelt zich af in de slaap van Freddie Gray in 2015. in de arrestatiebus. De moord tot demonstraties en rellen Zoals stappen naar de daders vrijuit. Maar dat die überhaupt vervolgd werden, had al verkoelend effect op het politiekorps: niemand durfde meer arrestaties te plegen; dat feiten de misdaadcijfers na de moord op het dak gingen.

Een paar opbrengsten naam omdat zij effectief arrestanten binnen. Deze documenten werden samengezet in een elitegroepje, de Gun Trace Task Force (GTTF), die de jacht openden op illegale wapens. Maar ze hadden een beroerde reputatie wat betreft bijvoorbeeld geweld tegen arrestanten. De GTTF had succes, dus negeerde de leiding alle klachten. Zo kon de GTTF uitgroeien tot een gangsterclub die veel geld verdiende met intimidatie, diefstal en berovingen.

Wat Bernthal boeit aan Baltimore, is dat de stad volgens hem allerlei problemen laat zien die later in het hele land optreden. Niet alleen de falende politie, maar ook de ongelijkheid, en uiteenvallende verliezen. „Het is een fascinerende microkosmos. David en George komen uit de journalistiek dus die zijn vooral bezig met het bovenhalen van de waarheid. Er is echter niets prekerig aan hun scenario, niets zwart-wit, het roept juist op tot een discussie. En dan de discussie zoals normaal wordt gevoerd, tussen de uitersten van het politieke spectrum.”

Oorlogsgebied

Toen dit schandaal aan het licht kwam, bleek dat de corruptie in het korps veel dieper zat. Ongeoorloofd geweld, luide arrestaties en valse getuigenissen zaten al in het DNA van het politiekorps. De politie leeft in de door politiek bedachte Oorlog tegen drugs, markten de straten van Baltimore als oorlogsgebied, en de bewoners als de vijand. Zoals een kritische oud-rechercheur in de serie zegt: In een oorlog tel je de volgende, die je overwinningen gewonnen.”

Een van de misstanden die de serie schetst, is de corruptie ook het politiewerk zelf aantast, en de corruptie de strijd tegen de misdaad hindert. Wanneer de relatie tussen politie en burgers volkomen ziet is, kan justitie bijvoorbeeld geen getuigen meer vinden, en geen mensen die in een rechtbankjury willen zitten.

Jon Bernthal en Reinaldo Marcus Green. Paul Schiraldi/HBO

netto ook De draad focust deze serie niet op één zaak, maar laat het zien welke aangevreten fundament eronder zit. Hoewel de foute transacties worden gepakt, blijft het beeld van een moreel failliet land. Wat vindt regisseur Reinaldo Marcus Green van die hopeloosheid: „Ik ben een rasoptimist. Als er geen hoop was, zou deze serie geen reden van bestaan ​​hebben. We laten zien dat temidden van alle corruptie er ook mensen zijn die voor het goede vechten. En de serie zorgt ervoor dat die mensen worden gehoord. Wij moet wel door, we kunnen onze gemeenschap niet opgeven.”

Groen is bekend van Koning Richardde film over de vader van tenniszusters Venus en Serena Williams, maar eerder maakte hij Monsters en mannen, een film over politiegeweld. Hoe breng je een analyse van een corrupt systeem tot leven? Groen: „Ik probeer het genre van de politieserie uit te steken, en ik wil ervoor zorgen dat de kijkers met schurken meeleven zorgen. Denk aan Goodfellas, Wolf of Wall Street, trainingsdagen: films vol met personages die gruwelijke dingen doen. Maar we houden van ze, omdat ze menselijk zijn.”

Leave a Reply

Your email address will not be published.